زندگی در ازمیغان با آب گره خورده است.

آبی که از دل طبیعت می‌آید، در مسیر خود به باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی می‌رسد و امکان شکل‌گیری منظره‌ای را فراهم کرده که کمتر جایی در ایران می‌توان نمونه آن را دید.

در یک سو نخلستان‌ها قرار دارند؛ نخل‌هایی که سال‌هاست بخشی از سیمای روستا هستند و در سوی دیگر، شالیزارهایی که با کشت برنج، تصویری متفاوت از کشاورزی در خراسان جنوبی ساخته‌اند.

برای مردم ازمیغان، برداشت محصول فقط پایان یک فصل کشاورزی نیست؛ فرصتی برای کنار هم بودن، حفظ سنت‌ها و انتقال تجربه از نسلی به نسل دیگر است.

همین پیوند میان آب، زمین، کشاورزی و زندگی مردم است که ازمیغان را از یک روستای زیبا به روایتی زنده از سازگاری انسان با طبیعت تبدیل کرده است.