وقتی نام طبس را می‌شنویم، شاید نخستین تصویر، کویر و آفتاب باشد؛ اما کافی است مسیر ازمیغان را در پیش بگیریم تا این تصویر کاملاً تغییر کند.

در میان گرمای کویر، ناگهان نخلستان‌هایی سبز و شالیزارهایی پدیدار می‌شوند که آب در میانشان جریان دارد. اینجا ازمیغان است؛ روستایی که طبیعتش یکی از متفاوت‌ترین چشم‌اندازهای شرق ایران را ساخته است.

نخل‌های بلند، زمین‌های برنج، باغ‌ها و جوی‌های آب تنها بخشی از زیبایی روستا هستند. اما پشت این منظره، سال‌ها تجربه و دانش مردم محلی قرار دارد؛ مردمی که یاد گرفته‌اند چگونه از آب و زمین در شرایط سخت اقلیمی استفاده کنند.

شاید جذاب‌ترین ویژگی ازمیغان همین تضاد باشد؛ جایی که کویر و سرسبزی، خرما و برنج و گرمای جنوب خراسان، همه در یک قاب کنار هم قرار گرفته‌اند.